Vladimir Putin öz seçimini etdi. O, qələbənin yox, məğlubiyyətin yubileyinə, yəni aprelin 24-də Çanaqqala zəfərini yox, ermənilərin soyqırımı adlandırdıqları aktı qət etməyə gedəcək. Əlbəttə, Rusiyanın bu addımı Azərbaycanın nə xəncərinin qaşını, nə də hüzurumuzda Moskvanın başını aşağı salacaq. Bu Rusiya dövlətinin öz daxili işidir. Gedər-getməz özü bilər. Onsuz da Rusiya bizi strateji tərəfdaşımızdır.

İki ölkə arasında külli miqdarda vəsaitlə ölçülən mal dövriyyəsi var. Rusiyanın iqtisadi münasibətlərində Azərbaycanın yeri ən yuxarı başdadır. Silahdan tutmuş göyərtiyə qədər, geniş bir sferanı əhatə edən bu münasibətlər hər iki tərəfə samballı fayda gətirir. Azərbaycan ilk növbədə Rusiya üçün əla, yerinə, hətta göydəndüşmə müştəridir. Özü də neftin qiymətinin düşməsi, iqtisadi sanksiya həlqəsinin getdikcə daralması Rusiyadan ötrü Azərbaycanın əhəmiyyətini bir neçə dəfə artırıb. Rusca desək, Azərbaycan Rusiya üçün mühüm fortuçkalardan biridir. Fortuçka, yəni, nəfəslik. Elə bir nəfəslik ki, ordan müntəzəm nəfəs, yəni pul gəlir.

Əlbəttə, Putinin seçimi Azərbaycanda, onun strateji tərəfdaşlarında alqışa layiq sayılmaya bilər. Amma İlham Əliyev kimi praqmatik siyasətçi yəqin ki, ən düzünü bilir. Həm də axı burada iş heç əslində Azərbaycanla da deyil axı. Rusiya prezidentinin Çanaqqalaya İlham Əliyev dəvət etməyib. Doğrudur, Rusiyanın seçimi Azərbaycanda bir sıra suallar doğuracaq. Nəzərə alsaq ki, Fransanın prezidenti Olland da bu tədbirə gələcəyini yəqinləşdirib. Deməli, Minsk qrupunun Qarabağ probleminin həllində vasitə olan 3 dövlətindən ikisi artıq ermənilərin tərəfində olur. Onda münaqişənin həlli və bu prosesdə vasitəçilərin rolu nə qədər obyektiv olacaq? Azərbaycan bu qrupla əməkdaşlığına ciddi şəkildə yenidən baxmalı deyil ki? Onlara necə inanmaq olar? Bu suallar var və onlara hay-küysüz, soyuqqanlı şəkildə cavab axtarmaq lazım gələcək.

Mənbə
HESABAT: Mir Şahin