Məndə “mən” adlı bir şey qalmasın, məni sən yenidən inşa eylə! Məni odda dəmir kimi ərit, dəyirmanda dən kimi üyüt, yandır, dondur, kəs, əz, yenidən inşa eylə, məndə məndən bir şey qoyma, amma yolundan ayırma, izindən azdırma, “ümmətim” dediklərindən kənarda qoyma, Sənsiz buraxma!
Canım fəda olsun Sənin yoluna, adı gözəl, özü gözəl Məhəmməd!
Şəfaət eyləgil kəmtər quluna, adı gözəl, özü gözəl Məhəmməd!
Yunus Əmrə elə bildi ki, Veysəl Qaraninin dilindən deyib bu sözləri, bir də gördü ki, milyonlar bir ağızdan oxuyur bu sözləri, həm də ürəyin ən dibindən, ən gözəl dua kimi: “Canım fəda olsun...” Candan daha dəyərli nəyi var ki, sevənlərin.
Sən Allahın sevdiyisən, Allahın sevdiyini sevəni Allah sevər, Allahın sevdiyini sevən Allahı sevər.
Məhəmməddən oldu məhəbbət hasil
Məhəmmədsiz məhəbbətdən nə hasil?
Sevməyi Sən öyrətdin bizə, Səndən öyrəndi bu insanlıq sevməyi, Sənsiz nə sevgi, nə məhəbbət?
Göndərən Səni Aləmlərə Rəhmət olaraq, Mərhəmət olaraq, ən böyük nemət, ən böyük dəstək olaraq göndərdi. Sənin adın yetər aşiqlərə. Hansı könüldə, hansı cümlədə adın çəkilərsə, bərəkət toxumları kimi boy verər o yerdə.
Sənin üzün hörmətinə yaradılmadımı bu dünya, Sənin üzün hörmətinə biz də var olmadıqmı? Səndən başqa nəyimiz, Sən olmayan yerdə nə işimiz olacaq ki bizim?
Dünya nəyə sahibsə Onun vergisidir həp,
Mədyun Ona cəmiyyəti, mədyun Ona fərdi.
Mədyundur o Məsuma bütöv bir bəşəriyyət,
Ya Rəbb, bizi məhşərdə bu iqrar ilə həşr et!
Bu bənddə deyildiyi kimi bəşəriyyət nəyə sahibsə hamısı Onun üzü hörmətinə verilməyibmi? -Nə qədər də dəqiq, doğru-düzgün, olduğu kimi ifadə edib iman şairi Mehmet Akif Ərsoy. Şeir onda şeir olur ki, yüz il sonra yaşayanların da hissinə eyni dərəcədə tərcüman olur. Şair onda şair olur ki, əsrlər sonra da insanlar onun hisslərini, duyğularını paylaşırlar. Əslində o şeir bir dua kimi, bir türkü kimi qiyamətə qədər səslənəcək və səsləndikcə də müəllifinə dua qazandıracaq. Allah qəni-qəni rəhmət eləsin o sətirlərin müəllifinə!
O sonsuz Nurdur, O, dünyaları da, könülləri də işıqlandıran, nicat yolunu, qurtuluş yolunu göstərən bir Mürşidddir. O elə möhtəşəm bir nurdur ki, Günəş də, Ay da işığın Ondan alır; ancaq hərəkət halı ilə varlığını davam etdirən bu kainat Onun başına fırlanır, Onun pərvanəsi olaraq dəyər qazanır:
Bir əcəb Nur kim, Günəş pərvanəsi.
Bunu da “Nəti-Şərif”i ilə könüllərə düşən Süleyman Çələbi söyləyib, söyləyib də nə gözəl söyləyib.
Hər gözəlliyin zirvəsi Onda görünüb. Adəm oğlu bu dünyada Ondan gözəlini görməyib, görməyəcək də. Məhəmməd Füzuli Onun çöhrəsinin gözəlliyini misli görünməmiş və görünməyəcək bir gül hesab edir:
Suya versin bağban, bihudə zəhmət çəkməsin,
Bir gül açılmaz üzün tək, versə min gülzarə su.
Könlündə duyğusu olan, həqiqi sevginin nə olduğunu bilənlər Onu vəsf ediblər. Onu vəsf edənlər Ona bir şey qazandırmayıblar, sadəcə, onun adını öz şeirlərinə qatıb, yazdıqlarına da, duyğularına da bərəkət tapıblar. Onun sevgisi hansı qəlbə düşsə, o qəlbin bərəkəti sahibinə yetər.
***
O, əl açıb bir şey istəsəydi, Allah-Təala istədiyini əsirgəməzdi. Körpə-körpə balaları köçdü bu dünyadan, qolları arasında can verdilər, amma heç biri üçün ömür istəmədi. Körpəcə İbrahimini öz əlləri ilə torpağa qoyub, göz yaşları ilə “qədərə boyun əyməkdən başqa əldən nə gəlir, ey İbrahim”- deyəndə bəlkə ətrafda kimsə övladına həyat diləmədiyi üçün Ona qızdı, bilmirəm, bəlkə də beləsi oldu. Oldumu, olmadımı?- inşallah, olmamışdır, əgər olmuş olsa belə onun könlündəkilərdən xəbərdar olsaydı, düşündüyündən utanardı. O, Allahın ən sevimli qulu, göndərdiyi nəbilərə imamdır. Varlığında özünə aid bir şey tutmadı, ruhunu Allaha verdi. Mövlana nə deyirdi?
-Kamil insan ney kimidir. İçi oyulmuş, sinəsi dəlik-dəlik açılmış ney onu ufurənin iradəsinə uyğun səs çıxardığı kimi kamil insan da Yaradanın iradəsini əsas tutmalı, həyatını Onun rizasına uyğun yaşamalıdır.
Allaha Ondan yaxın kim var? Kim onun kimi ola bilər?- Onu bir kimsə ilə müqayisə etmək belə doğru deyil. Məxluqat içində Onunla müqayisəyə gələn kimsə yoxdur. Bu dünyaya Allahın ən böyük neməti kimi gələn, bu dünyanı qiyamətə qədər aydınladan Sonsuz Nurdur O; Ən gözəl şəkildə yaradılıb.
Vücudun rahmətən lil-aləmindir, ya Rasulullah!
Cünudun ənbiya və mürsəlindir, ya Rasulullah!
O əbri-rahməti-Rahmənü məhbubi- Xudasan ki,
Üzün suyuna xəlq oldu cihan həp, ya Rasulullah!
***
Ona Allah-Təala və mələkləri səlatü-salam edirlər. Ona salam oxumaq bizə Allah-Təalanın əmridir. Ona Allahın səlatı dəstəkləməyidir, mərhəmətidir, müzəffər qılmasıdır; mələklərin səlatı Onun üçün dua etmələridir, Onu sevmələridir; Ona bizim səlatımız isə Yolunu tutmağımız, buyruqlarına əməl etməyimizdir.
Ata-oğul uzaq bir səfərə çıxırlar. Yolda ata ölür. Həm də elə bir yerdə ki, nə gələn var, nə gedən. Oğul nə edəcəyini, atasını harda dəfn edəcəyini fikirləşirkən bir də baxır ki, onun başı dəyişib bir heyvan başına çevrildi. Gəncin bir dərdi dönüb iki oldu: bu halda onu necə torpağa basdırsın, basdırmasın da neyləsin? Beləcə, atasının meyiti başında “Allah” deyə-deyə ağlamağa başlayır. O qədər ağlayır ki, zamanın necə keçdiyindən xəbər tutmur, yuxuda, ya ayıq olduğunu belə anlamır. Bir də görür ki, üzü ay kimi nurlu bir gənc gəldi, əlini uzadıb meyitin başına qoydu və baş əvvəlki halına döndü. Oğlan çox sevindi və nurlu gəncin əlinə-ayağına düşüb: “Ey Allahın sevimli bəndəsi, Sən kimsən?”-dedi. Həmin gənc də: “Mən Həzrəti Məhəmmədəm. Sənin atanın dünya həyatı o qədər də abad deyildi, amma bir xasiyyəti vardı ki, harda mənim adımı eşitsə, o andaca salavat gətirərdi. Mən də atanın bu halını və sənin fəryadını eşidib Uca Rəbbimə üz tutdum və Onun izni ilə gəldim.”
Bəli, O, içindən gərilərək Onu çağıran ümmətinin hayına yetişər. Onun adını ehtiramla anmaq, hər dəfə zikr etdiyimizdə və ya eşitdiyimizdə heç olmasa, “əleyhissalam” və ya “Ona salam olsun!”- söyləmək əmin olun ki, boşa getməz və gün bir xəzinə kimi qarşımıza çıxar. Biz Ona layiqli ümmət ola bilsək, Onun ağalığının qüsursuz olduğuna şəhadət gətirərik.
