Zaman vahidimiz adamlardir. Saata baxma, teqvimi de yoxlama. Qebirleri say. Yadindan cixanlar olacaq. Torpagin altinda tez itir adamlar. Olkeden kocenleri sal yadina, uzlerini unutduqlarin var. Onlar teze gedende qerbde gunesden ve senden oteri darixirdilar. Sonra... Ureyin agriyacaq, daha salamlasmadigin dostlarin ellerini xatirlayacaqsan.
Geriye qayidacaqsan, fikirler seni lap evvele aparacaq. Ne zaman anadan olmusan? Ne ferqi var?! Yadina dusecek ki, biz analarimizin zaman vahidiyik. Hamimiz analarimizla yasidiq. Onlar bizi dunyaya getirende ana olurlar ve ekser vaxti bizden daha az yasayirlar. Meselen, refiqeleri ele bilir ki, bu gun anamin qirx yasi olacaq, ancaq men onun iyirmi birinci ad gununu kecirdim fevralda!
Bayaq “ekser vaxti” dedim, he? Yox, analar ele hemise balalarindan daha az yasayirlar. Biz Sabuncuda qalanda kelbecerli bir aile yasayirdi usaq bagcasinda. Bir gun evin boyuk oglu denizde boguldu. Dalgiclar Bextiyarin cansiz bedenini qayalarin arasindan cixardilar, lakin Qenire xalanin darmadagin olmus omrunu qurtaran tapilmadi.
Bu hadiseni ona gore yaxsi xatirlayiram ki, Bextiyardan sonra anam bize-qardasima ve mene cimerliye getmeye hec vaxt icaze vermedi. Men usaq olanda ermenilere hem de ona gore nifret edirdim ki, onlar Kelbeceri isgal etmeseydiler, Bextiyar hec vaxt denizde bogulmayacaqdi.
Dunen yadima dusdu. Muellime dedi ki, yasadiginiz bu holland seheri deniz seviyyesinden asagidadir. Tez anami xatirladim, qorxdum. Qeribe seslene biler. Ancaq men anamin ad gununde ozume ve butun ovladlara uzun ve gozel yasamagi arzu edirem. Dedim, axi, zaman vahidimiz adamlardir.
