Bu xalq ölülərini illərlə evdə saxlayır
Ölüm dünyanın hər yerində eyni cür qarşılanmır. Bəzi xalqlarda insan vəfat etdikdən sonra qısa müddət ərzində dəfn edilir. İndoneziyanın Sulavesi adasında yaşayan Toraja xalqında isə ölüm ailədən ayrılığın sonu hesab olunmur.
Metbuat.az xəbər verir ki, bu xalqın bəzi icmalarında vəfat edən insan dərhal dəfn edilmir. Mərhum həftələr, aylar, hətta bəzi hallarda illərlə evdə saxlanıla bilər. Ailə üzvləri onu tamamilə ölü kimi deyil, xəstə və ya istirahət edən bir insan kimi qəbul edir.
Torajalar mərhumun bədənini xüsusi üsullarla qoruyur və evin müəyyən hissəsində saxlayırlar. Ailə üzvləri onunla danışa, yemək və içki verə, hətta gündəlik həyatın bir hissəsi kimi onun yanında ola bilərlər. Bu mərasimlər onların dünyagörüşündə ölümün həyatla əlaqəsinin birdən-birə kəsilmədiyini göstərir.
Bunun əsas səbəblərindən biri də dəfn mərasiminin ailə üçün son dərəcə mühüm və bahalı hadisə olmasıdır. Toraja cəmiyyətində dəfn mərasimi adi vida mərasimindən daha çox böyük ictimai hadisəyə bənzəyir. Qohumlar müxtəlif bölgələrdən gəlir, mərasim günlərlə davam edə və çoxlu insan iştirak edə bilər.
Bu səbəbdən ailə dəfn üçün kifayət qədər vəsait toplamaq və bütün qohumların bir araya gəlməsini gözləmək istəyir. Mərhum isə həmin müddətdə ailənin yanında qalır.
Torajaların ən məşhur ənənələrindən biri də “Manene” mərasimidir. Müəyyən vaxtlarda ailələr əcdadlarının məzarlarını açır, onların qalıqlarını çıxarır, təmizləyir və yeni geyimlər geyindirirlər. Daha sonra mərhumun qalıqları yenidən məzara yerləşdirilir.
Bu ənənə ilk baxışdan olduqca qəribə görünsə də, Torajalar üçün onun arxasında dərin mənəvi məna dayanır. Onlar ölülərini unutmur, əcdadlarla əlaqəni qorumağı ailə və icma həyatının mühüm hissəsi hesab edirlər.
Toraja xalqının dəfn mərasimləri həm də onların həyat və ölüm haqqında fərqli təsəvvürlərini ortaya qoyur. Burada ölüm insanın ailədən tamamilə yox olması kimi qəbul edilmir. Əksinə, mərhumun ailə ilə mənəvi bağının davam etdiyi düşünülür.
Məhz buna görə torajaların dəfn adətləri dünyanın ən qeyri-adi ölüm mərasimlərindən biri hesab olunur. Onların həyatında ölüm yalnız son deyil, ailənin və əcdadların bir-biri ilə bağını davam etdirən uzun bir mərhələdir.