Evimizdə bəslədiyimiz, küçədə qarşılaşdığımız və ya təbiətdə müşahidə etdiyimiz heyvanlarla aramızda görünməyən, lakin çox güclü bir ünsiyyət bağı var. Çox vaxt elə zənn edirik ki, dilimizi bilməyən bir canlı bizi əsla anlaya bilməz. Lakin elm sübut edir ki, heyvanlar, xüsusən də əsrlərdir insanlarla birgə yaşayan itlər və pişiklər bizi zənn etdiyimizdən qat-qat daha yaxşı başa düşürlər.

Metbuat.az bildirir ki, bu ünsiyyətin ən mühüm açarı səs tonumuzdur. Heyvanlar üçün dilimizdəki sözlərin lüğəti mənası olmasa da, həmin sözləri hansı intonasiya ilə tələffüz etməyimiz əsasdır. Məsələn, bir itə eyni sözü həm əsəbi, həm də mehriban səslə desəniz, onun reaksiyası tamamilə fərqli olacaq. Aparılan araşdırmalar göstərir ki, itlərin beyni insanların səsindəki sevinc, kədər və ya qəzəb kimi emosiyaları eynilə bizim kimi analiz edə bilir. Onlar yüksək və incə səsləri sevinc, boğuq və bəm səsləri isə təhlükə və ya xəbərdarlıq kimi qəbul edirlər.

Digər tərəfdən, heyvanlar mükəmməl bədən dili oxucularıdır. Biz fərqində olmadan etdiyimiz xırda hərəkətlərlə əslində onlara böyük mesajlar ötürürük. Bir insanın duruşu, qollarını çarpazlaması, addımlarının sürəti və ya baxışlarını bir nöqtəyə zilləməsi heyvan üçün bir kitab qədər aydın informasiya daşıyır. Pişiklər və itlər bizim göz bəbəklərimizin böyüməsindən və ya üzümüzdəki mimikalardan o anki əhvalımızı dərhal təyin edə bilirlər. Sahibi kədərli olanda yanına gəlib başını onun dizinə qoyan bir itin və ya sahibinə sığınan bir pişiyin davranışı heç də təsadüf deyil; bu, tam bir empatiya göstəricisidir.

Məsələnin ən maraqlı və elmi tərəfi isə qoxu duyğusudur. İnsanlar qorxduqda, həyəcanlandıqda və ya sevindikdə bədənimiz müəyyən hormonlar ifraz edir. Biz bu xırda kimyəvi dəyişiklikləri hiss etməsək də, itlərin iti qoxu bilmə qabiliyyəti sayəsində onlar bizim qorxu və ya stress içində olduğumuzu anında duyurlar. “İt qorxan adamı hiss edir” ifadəsi məhz buradan yaranıb.

Heyvanlar dünyanı sözlərlə deyil, hisslərlə, səslərlə və qoxularla dərk edirlər. Onlar bizi anlamaq üçün dilimizi öyrənməyə ehtiyac duymurlar. Çünki ürəyimizin ritmini, səsimizin titrəməsini və baxışlarımızın mənasını oxumaq onlara tamamilə bəs edir.